ÖLE İŞTE…


Aslına bakarsan özlenmiyorsun,
Adını da anmıyorum,
Bazen dalar giderim Şehr-i İstanbul'a,
Aklıma da gelmezsin,

Küçük bir kız çocuğu gülümsemesi gibi,
Uçurtma uçuran çocuğun sevincinde,
Annesinin yavrusunu sevdiği yürekte,
Yoksundur hiç birinde bakma sen.

Sonra çalan bir telefon,
Sen sanmam başkasıdır elbet,
Kapının zili hele ki sen değilsindir,
Hüsnü kuruntudur aslında.

Oturduğumuz, gezdiğimiz, dolaştığımız yerler,
Hiç takılmam, gözlerimde dolmaz,
Tebessüm eder geçerim,
Takmam kafamı inan.

Aslında bütün bu yaşanmışlıkların gerçeği hiç yaşanmamış olduğudur.
Yaşamaya / yaşanmaya izin vermememizdir.
Birazcık cesaret be.
Azcık..

Kısacası...

ÖLE İŞTE...